SIP, z angielskiego Session Initiation Protocol, to protokół inicjowania sesji, zaproponowany przez IETF standard dla zestawiania sesji pomiędzy jednym lub wieloma klientami. Jest obecnie dominującym protokołem sygnalizacyjnym dla Voice over IP i stopniowo zastępuje H.323. SIP ma w zamierzeniu dostarczać zestaw funkcji obsługi połączenia i innych cech obecnych w publicznej sieci telefonicznej (PSTN). Jako taki zawiera funkcje, które umożliwiają znane ze stacjonarnej telefonii operacje: wybieranie numeru, dzwonek w telefonie, sygnał zajętości itp. Jednakże ich implementacja i używana terminologia jest odmienna. SIP implementuje również wiele bardziej zaawansowanych możliwości obsługi połączenia dostępnych w protokole sygnalizacyjnym SS7, jednak te dwa protokoły bardzo różnią się od siebie. SS7 to wysoce scentralizowany protokół charakteryzujący się złożoną architekturą sieciową i ‘nieinteligentnymi’ węzłami końcowymi (tradycyjne terminale telefoniczne). SIP to protokół typu peer-to-peer. Wymaga jedynie prostej (a przez to wysoce skalowalnej) sieci szkieletowej. Inteligencja rozproszona jest na brzegach sieci – zaszyta w węzłach końcowych.

Do uwierzytelnienia użytkowników XMPP wykorzystuje protokół SASL. Również uwierzytelnienie między serwerami może być realizowane przy pomocy tego protokołu.
Dodano reguły prywatności. Pozwalają one określić użytkownikowi od kogo chce dostawać wiadomości, komu pokazywać swój status. XMPP zawiera dokładniejsze informacje o powstałych błędach, dzięki czemu klient użytkownika może wygenerować zrozumiały komunikat lub podjąć automatycznie działanie, które obsłuży dany wyjątek. Dokumenty RFC to:
- RFC 3920 Extensible Messaging and Presence Protocol: Core
- RFC 3921 Extensible Messaging and Presence Protocol: Instant Messaging and Presence
- RFC 3922 Mapping the Extensible Messaging and Presence Protocol (XMPP) to Common Presence and Instant Messaging
- RFC 3923 End-to-End Signing and Object Encryption for the Extensible Messaging and Presence Protocol
- RFC 4622 Internationalized Resource Identifiers and Uniform Resource Identifiers for the Extensible Messaging and Presence Protocol
- RFC 4854 A Uniform Resource Name (URN) Namespace for Extensions to the Extensible Messaging and Presence Protocol
- RFC 4979 IANA Registration for Enumservice ‘XMPP’

Jabber został zapoczątkowany w 1998 roku przez Jeremiego Millera. Od tamtego czasu powstało wiele serwerów oraz klientów XMPP, które korzystają z tego protokołu. Sam protokół z kolei nie został nigdy w pełni opisany, a jego dokumentacja jest opisem stanu istniejącego i nie może być brana pod uwagę jako standard, który powinien zostać zaimplementowany.
XMPP (o dawnej nazwie Jabber) został ustandaryzowany przez IETF. Pomimo jego wstecznej kompatybilności, bardzo stare serwery nie są w pełni zgodne z XMPP.
Implementacje XMPP można zobaczyć w takich serwerach jak jabberd2 oraz klientach, jak np. Tkabber. Protokół pochodny od XMPP był wykorzystywany w polskim komunikatorze Tlen.pl (teraz jednak dąży on do coraz większej kompatybilności z XMPP).
Trzeba też zaznaczyć, że XMPP określa sposób podłączenia się klienta do serwera, połączenia serwerów między sobą, raportowania błędów, wymiany podstawowych informacji między serwerami i klientami oraz sposób zarządzania listą kontaktów i regułami prywatności. Pozostała funkcjonalność, opisana XEP-ami, nie jest już częścią XMPP – XMPP nie określa i nie będzie określał sposobu przesyłu plików czy dostępu do listy transportów na serwerze. To wszystko to tylko rozszerzenia będące częścią Jabber, a nie XMPP.

Extensible Messaging and Presence Protocol to protokół bazujący na języku XML umożliwiający przesyłanie w czasie rzeczywistym wiadomości oraz statusu. Protokół ma zastosowanie nie tylko w komunikatorach, ale również w innych systemach natychmiastowej wymiany informacji. IETF opublikowało RFC dotyczące XMPP. Głównym jego zastosowaniem jest wymiana wiadomości w komunikatorach internetowych. Serwery XMPP umożliwiają także za pomocą tzw. transportów komunikację z użytkownikami innych protokołów, jak Gadu-Gadu, Tlen.pl, ICQ czy MSN Messenger. Protokół nie musi być wykorzystywany jedynie do komunikacji między użytkownikami, przykładem czego jest system blogowania przez XMPP – Jogger. XMPP posiada kilka cech wyróżniających go spośród konkurencyjnych sieci.
otwartość Protokół XMPP jest publicznie dostępny i podlega swobodnej modyfikacji. Klienty, serwery oraz biblioteki są często udostępniane jako Wolne i Otwarte Oprogramowanie.
decentralizacja . Dostępnych jest wiele serwerów XMPP. Dodatkowo można uruchomić serwer na własny użytek. Wszystkie dostępne serwery tworzą jedną wspólną sieć.
bezpieczeństwo.

Suma kontrolna to liczba uzyskana w wyniku sumowania lub wykonania innych operacji matematycznych na przesyłanych danych, przesłana razem z danymi i służąca do sprawdzania poprawności przetwarzanych danych. Komputer wysyłający dane oblicza sumę kontrolną i dołącza ją do pakietu danych. Komputer odbierający dane również oblicza sumę kontrolną z odebranych danych i sprawdza, czy suma uzyskana przez niego zgadza się z sumą odebraną z pakietem danych. Jeśli nie, to znaczy, że dane uległy przekłamaniu.
Szczególnym przypadkiem sumy kontrolnej jest cyfra kontrolna – zwykle ostatnia cyfra danej liczby (np. w NIPie). Innym przypadkiem sumy kontrolnej jest bit parzystości stosowany w transmisji szeregowej i m.in. dawniej w taśmach i kartach perforowanych.
Odmianą sumy kontrolnej jest: CRC, MD5, SHA-1, Adler-32, Algorytm Luhna, cyfry kontrolne w numerach PESEL, NIP, numerach kont bankowych, identyfikatorach cyfrowych pojazdów kolejowych, bit parzystości stosowany przy transmisji szeregowej łączem RS-232, taśmie dziurkowanej. W tym przypadku liczba jest 1-bitowa, suma, suma bitowa, różnica bitowa stosowana w wielu protokołach transmisji danych.

Modem to urządzenie elektroniczne, którego zadaniem jest zamiana danych cyfrowych na analogowe sygnały elektryczne (modulacja) i na odwrót (demodulacja) tak, aby mogły być przesyłane i odbierane poprzez linię telefoniczną (a także łącze telewizji kablowej lub fale radiowe). Jest częścią DCE (Data Communications Equipment), które w całości wykonuje opisane wyżej czynności. Nieodzowne do współpracy jest DTE (Data Terminal Equipment) i to dopiero stanowi całość łącza przesyłania danych. Dzięki modemowi można łączyć ze sobą komputery i urządzenia, które dzieli znaczna odległość.
W najstarszych modemach dane były zamieniane na przerywane dźwięki o częstotliwości 5 kHz i składały się z przetwornika elektrycznego, głośnika i mikrofonu. W urządzenie to wkładało się zwykłą słuchawkę telefoniczną, która ponownie przetwarzała dźwięki na impulsy elektryczne. W tamtych czasach firmy telefoniczne dopuszczały przesyłanie torem telefonicznym tylko sygnałów o przebiegu sinusoidalnym, co znacznie ograniczało dopuszczalne prędkości transmisji. Pierwsze modemy miały prędkość transmisji 300 bodów.

Telefaks (potocznie faks) to usługa symilograficzna dla abonentów, polegająca na przesyłaniu wiadomości w postaci obrazów nieruchomych pomiędzy aparatami symilograficznymi, realizowana za pośrednictwem łączy telefonicznych z komutacją automatyczną. Początki rozwoju telefaksu przypadają na koniec lat 70. Istnieje kilka norm komunikacji pomiędzy telefaksami. Najczęściej jest używana norma analogowa G3 (14400 bit/s), jest też cyfrowa G4 (64000 bit/s) dla ISDN. Telefaks (telekopiarka, potocznie faks) jest urządzeniem umożliwiającym przesyłanie na odległość tekstu drukowanego, fotografii, map, rysunków nawet pisma odręcznego za pośrednictwem linii telefonicznej. Nazywamy to telekopiowaniem. Oryginalna strona tekstu lub obrazu jest skanowana i odczytywana, a jej obraz zamieniany na impulsy elektroniczne. Impulsy te przesyłane są zwykłą linią telefoniczną lub łączami mikrofalowymi do stacji odbiorczej. W stacji odbiorczej sygnały elektryczne zmieniane są ponownie na obraz wydrukowany na papierze. Niektóre telefaksy mogą zbierać dane w postaci tekstu lub obrazu bezpośrednio z komputera i przekazywać je do innego komputera bez przenoszenia ich na papier.

Wąski pasek z treścią był zwilżany wodą i naklejany na specjalnym druku. Natomiast treść telegramu zapisana na arkuszu papieru była odrywana i odpowiednio składana lub przepisywana na drukach ozdobnych. Obecnie dalekopisy o konstrukcji mechaniczno-elektrycznej są wypierane przez dalekopisy elektroniczne (elektroniczno-mechaniczne), których działanie jest sterowane za pomocą mikroprocesorów; są one wyposażone w układy pamięci elektronicznej, klawiaturę elektroniczną, monitor ekranowy. Początków dalekopisu należy szukać w próbach skonstruowania telegrafu do prywatnego użytku, podejmowanych przez Elisha Graya w 1871 roku, czy B. Hoffmana w 1894 roku. Pierwszy dalekopis wprowadzono do użytku w USA w 1910 – twórcami jego byli Charles Krum i Howard Krum. W 1914 powstał w USA udoskonalony dalekopis oparty na pomyśle Edwarda Kleinschmidta. Około 1920 pojawiły się rozmaite dalekopisy o współczesnej konstrukcji, m.in. firma Siemens&Halske skonstruowała własny dalekopis, przekształcając odpowiednio szybkobieżny aparat telegraficzny Siemensa.

Dalekopis to telegraficzny aparat drukujący, służący do przekazywania informacji w postaci alfanumerycznej. W szczególności jest on wykorzystywany jako abonenckie urządzenie końcowe do realizacji usług teleksowych. Zespół nadawczy składa się z kodera, modulatora oraz klawiatury. Naciśnięcie odpowiedniego klawisza powoduje zadziałanie zespołu nadawczego i wysłanie sygnału elektrycznego o odpowiednim dla danego znaku przebiegu impulsowym; zatrzymanie zespołu nadawczego następuje samoczynnie natychmiast po wysłaniu sygnału. Koder nadajnika ma 5 wyjść, naciśnięcie klawisza powoduje pojawienie się na nich jednej z 32 kombinacji napięć dodatnich i ujemnych. Modulator przekształca tę kombinację w ciąg 5 impulsów (dodatnich lub ujemnych) odpowiadających naciśniętemu znakowi wg dalekopisowego alfabetu telegraficznego, które – poprzedzone impulsem startowym – są przesyłane do odbiornika. W odbiorniku zawierającym demodulator i dekoder zachodzi proces odwrotny: równoległa kombinacja napięć uruchamia w drukarce odpowiednią czcionkę i przesyłany znak jest odbijany na wąskim pasku papieru, z jednej strony nasączonym suchym klejem, albo arkuszu papieru.

Protokół komunikacyjny to zbiór ścisłych reguł i kroków postępowania, które są automatycznie wykonywane przez urządzenia komunikacyjne w celu nawiązania łączności i wymiany danych. Protokoły klasyczne, których pierwowzorem był protokół teleksu, składają się z trzech części:
- procedury powitalnej, która polega na przesłaniu wzajemnej podstawowej informacji o łączących się urządzeniach, ich adresu (np. nr telefonu), szybkości i rodzaju transmisji itd.,
- właściwego przekazu danych,
- procedury analizy poprawności przekazu (np. sprawdzania sum kontrolnych) połączonej z procedurą pożegnania, żądaniem powtórzenia transmisji lub powrotem do procedury powitalnej.
Przesyłana informacja może być porcjowana – protokół musi umieć odtworzyć informację w postaci pierwotnej. Protokołami tego rodzaju posługują się: teleksy, faksy, modemy, programy komputerowe i wiele innych urządzeń, włącznie z np. pilotami do telewizorów.
Protokoły służące programom komputerowym do porozumiewania się między sobą poprzez Internet są określone przez IETF w dokumentach zwanych RFC.